เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 429
อากู่ถ่ามองดูความสูญเสียอันหนักหน่วงของฝ่ายตน ซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดระเกะระกะและโลหิตที่ไหลนองจนกลายเป็นลำธาร ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวในพริบตา ราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ภายใน
เขาเบิกตากว้างด้วยความเดือดดาล เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ๆ
เวลานี้ เบื้องหลังของเขาคือแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกราก สายน้ำคำรามซัดกระหน่ำราวกับต้องการกลืนกินทุกสิ่ง
ส่วนเบื้องหน้า คือกองทหารม้าเกราะหนักที่ตั้งขบวนราวกับป้อมปราการเหล็ก พวกมันเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ แผ่กลิ่นอายชวนให้ผู้คนหวาดหวั่น จนแทบไม่มีทางให้ถอยหนีอีกแล้ว
อากู่ถ่าเข้าใจดีว่า บัดนี้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังแล้ว แต่ในฐานะจั่วเสียนหวาง เขาไม่มีทางยอมจำนนเช่นนี้เด็ดขาด