เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 405
ไม่นานนัก กองทัพศัตรูหนึ่งล้านนายก็หลั่งไหลเข้าสู่หุบเขาอย่างมโหฬารราวกับคลื่นยักษ์ที่โหมซัด
พวกเขาเดินทัพกันอย่างหลวม ๆ ฝีเท้าสับสนวุ่นวาย โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา
เหล่าทหารพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ยังคงดื่มด่ำกับบรรยากาศผ่อนคลายที่กำลังจะได้ไปสนับสนุนกองกำลังด้านหลัง พวกเขาเดินหน้าอย่างอวดดีราวกับว่าหุบเขาแห่งนี้เป็นเส้นทางปลอดภัยที่จะนำพาพวกตนไปสู่ชัยชนะ
เหลียนพัวซุ่มตัวอยู่อย่างเงียบเชียบบนพื้นที่สูงด้านหนึ่งของหุบเขา สายตาคมกริบจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของกองทัพศัตรูอย่างไม่คลาดสายตา
เมื่อกองทัพศัตรูเคลื่อนเข้าสู่หุบเขาจนครบถ้วน เขาก็เห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงสะบัดมือใหญ่สั่งการอย่างฉับพลัน ท่าทางเด็ดขาดเปี่ยมด้วยบารมีที่ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดโต้แย้ง