เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390
"ไอ้สารเลวเอ๊ย! กล้าทำให้ข้าต้องสูญเสียอย่างหนักถึงเพียงนี้!"
เมื่อฉินคงทราบว่ากองทัพเรือหนึ่งแสนนายของตนเหลือผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งหมื่นนาย ซึ่งหนีกลับมาอย่างหมดสภาพ ใบหน้าของเขาก็พลันเขียวคล้ำ ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ แทบจะเสียสติไปด้วยความโกรธ
เขากำหมัดทั้งสองแน่นจนเล็บจิกลงไปในฝ่ามือลึก ทว่ากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย มีเพียงความอัดอั้นและโทสะที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นอยู่ในอก
ในเวลานี้ กองทัพใหญ่ของแคว้นเว่ยกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก
เรือรบได้รับความเสียหายอย่างหนัก พวกเขาไม่มีเรือเหลือมากพอที่จะเดินทางข้ามไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำได้เลย เส้นทางเดียวที่สามารถใช้บุกโจมตีได้ก็คือสะพานอู ซึ่งถูกเหออวิ๋นป้องกันไว้อย่างแน่นหนาจนแทบไม่มีช่องโหว่
ทว่าการป้องกันของอีกฝ่ายแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก พวกเขาลองบุกโจมตีหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าทหารยังได้รับความสูญเสียอย่างหนักอีกด้วย
การสู้รบอย่างดุเดือดตลอดสองวัน ทำให้ฉินคงสูญเสียทหารไปแล้วหลายหมื่นนาย
การตายของทหารแต่ละนายเปรียบเสมือนมีดคมกริบที่แทงทะลุหัวใจของเขาอย่างรุนแรง
แต่ในฐานะแม่ทัพใหญ่ ผู้แบกรับภาระอันหนักอึ้งของแคว้นเอาไว้ เขาก็ไม่อาจไม่เปิดฉากโจมตีได้