เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370
อู่เยว่บัญชาการวางกำลังในสนามรบอย่างสุขุมเยือกเย็น เขาสั่งให้กองทหารราบตั้งแนวอยู่แนวหน้าสุดเป็นอันดับแรก ราวกับกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งจนไม่มีสิ่งใดทำลายได้ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนทัพรุกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
ทหารราบเหล่านี้ไม่ได้พกโล่ติดตัวมาแม้แต่คนเดียว ต่างยืนตัวตรงสง่างาม แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าสู่แนวข้าศึกโดยปราศจากความหวาดกลัว
แม่ทัพของมณฑลหมิงยืนอยู่บนแท่นสูง มองภาพตรงหน้าด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ
เขาขมวดคิ้วแน่น พลางคิดในใจว่า ยุทธวิธีเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการส่งทหารไปตายหรอกหรือ
หากไม่มีโล่คอยกำบัง แล้วจะเอาชีวิตรอดจากห่าธนูของศัตรูได้อย่างไร
ทว่าอู่เยว่กลับมีแผนการอยู่ในใจแล้ว
เขาเฝ้ารอและสังเกตการณ์อย่างเงียบงัน
จนกระทั่งทหารราบกำลังจะก้าวเข้าสู่ระยะยิงที่มีประสิทธิภาพของพลธนูฝ่ายศัตรู แววตาของเขาก็พลันเปล่งประกาย ก่อนจะออกคำสั่งโจมตีแก่กองธนูเทพต้าฉินที่อยู่ด้านหลังทันที
"ยิงธนู!"