เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368
ในช่วงเวลาอันเงียบสงบจนน่าหวาดหวั่นนี้เอง ท้องฟ้าพลันมืดมิดลงอย่างฉับพลัน ราวกับถูกผืนผ้าหมึกสีดำผืนมหึมาปกคลุมเอาไว้
เมฆดำทะมึนรวมตัวกันหนาทึบ บดบังแสงสุดท้ายของดวงตะวันที่กำลังลาลับขอบฟ้า ลางสังหรณ์อันเลวร้ายพลันแผ่กระจายไปทั่วหัวใจของทุกคน
เหล่าทหารต่างพากันเงยหน้าขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย แววตาเต็มไปด้วยความฉงนและหวาดผวา
และในชั่วขณะนั้นเอง พวกเขาก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่ชวนให้ขวัญผวาจนแทบสิ้นสติ
ลูกธนูจำนวนมหาศาลราวกับจุมพิตจากยมทูตสีดำ พุ่งทะยานลงมาจากขอบฟ้าด้วยเสียงหวีดหวิว ฉีกกระชากผืนอากาศ พร้อมแฝงไว้ด้วยเสียงแหวกอากาศอันน่าสะพรึงกลัว
ห่าธนูหนาทึบราวกับฝูงตั๊กแตน กวาดผ่านความเงียบสงบในอากาศอย่างไร้ความปรานี
เหล่าทหารได้แต่เบิกตามองสหายที่อยู่ข้างกายอย่างไม่อาจช่วยเหลือ
พี่น้องร่วมรบที่เคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขา บัดนี้กลับถูกลูกธนูทะลวงร่างอย่างโหดเหี้ยม โลหิตสดพุ่งกระฉูดออกมา
เปลวไฟแห่งชีวิตดับมอดลงในชั่วพริบตา ร่างของพวกเขาร่วงลงบนพื้นหินอันเย็นเยียบ ก่อนจะไม่มีวันลืมตาตื่นขึ้นมาอีก