เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 352
แววตาของเขาพลันเคร่งขรึม ก่อนตะโกนสั่งเสียงดัง "พลธนู ยิงธนู!"
สิ้นเสียงสั่ง พลธนูนับหมื่นนายก็เตรียมพร้อมรบในทันที
พวกเขาง้างคันธนูจนสุดสาย ลูกธนูสะท้อนประกายเย็นเยียบภายใต้แสงตะวัน ราวกับเมฆดำแห่งความตายที่ลอยปกคลุมอยู่เหนือศีรษะกองทหารม้าห้าหมื่นนายของเซี่ยงอวี่
ชั่วพริบตา ลูกธนูก็โปรยปรายลงมาราวกับห่าฝน พุ่งเข้าใส่เซี่ยงอวี่และกองทหารของเขาอย่างหนาแน่น
ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศ วาดเส้นทางแห่งความตายเป็นสาย ๆ พร้อมเสียงหวีดหวิว ราวกับต้องการบดบังท้องฟ้าทั้งผืน
ทว่าเมื่อลูกธนูเหล่านั้นตกกระทบร่างของทหารเกราะหนัก กลับทำได้เพียงส่งเสียงเคร้งคร้าง ราวกับเม็ดฝนกระทบแผ่นเหล็ก ไม่อาจเจาะทะลวงเกราะหนาหนักบนร่างของพวกเขาได้เลย
จอร์จมองภาพตรงหน้าอย่างตาค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ