เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334
หลานอิ้นเคยนำกองทัพอันเกรียงไกรจำนวนสองแสนห้าหมื่นนาย ยกทัพมาอย่างยิ่งใหญ่ หมายจะพิชิตมณฑลไป๋อวิ๋นให้ได้ในคราวเดียว
ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ผู้คนต้องตะลึงงัน
กองทัพอันเกรียงไกรที่เคยเกรียงไกรน่าเกรงขาม บัดนี้เหลือเพียงทหารคนสนิทกว่าหนึ่งพันนายที่ติดตามเขา หลบหนีออกจากสนามรบอย่างหมดสภาพ
ความสูญเสียของกองทัพสองแสนห้าหมื่นนาย ราวกับค้อนหนักที่ฟาดกระหน่ำลงกลางใจหลานอิ้นอย่างรุนแรง
ในที่สุด บทเรียนอันแสนเจ็บปวดครั้งนี้ก็ทำให้เขาตระหนักถึงช่องว่างที่ยากจะก้าวข้ามระหว่างตนกับมณฑลไป๋อวิ๋น
ทุกครั้งที่นึกถึงเหล่าทหารที่พลีชีพในสนามรบ หลานอิ้นก็รู้สึกราวกับหายใจไม่ออก คล้ายมีกระแสเลือดร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงลำคอ แต่เขากลับต้องฝืนกลืนมันลงไป
หลานอิ้นในยามนี้ไม่เหลือความโอหังอวดดีเหมือนก่อนหน้าอีกแล้ว