กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 277
ภายใต้การวางกับดักอย่างแยบยล ห่าธนูที่โปรยปรายลงมาราวกับสายฝน และแรงกระแทกอันหนักหน่วงจากเสียงคำรามของเครื่องยิงหิน
การบุกโจมตีอย่างบ้าคลั่งของฝูงสัตว์ร้ายก็ไม่ต่างจากคลื่นยักษ์ที่เผชิญพายุโหมกระหน่ำ ถูกฉีกกระจายและสกัดกั้นเอาไว้ได้อย่างสิ้นเชิง
เดิมทีสัตว์ร้ายเหล่านั้นพุ่งทะยานเข้ามาไม่ขาดสายราวกับกระแสน้ำหลาก หมายจะกลืนกินเมืองทั้งเมืองให้สิ้นซาก
แต่บัดนี้ การบุกโจมตีของพวกมันกลับแตกกระเจิงไม่เป็นขบวน บ้างก็ตกลงไปในหลุมลึก บ้างถูกลูกธนูคมกริบทะลวงร่าง หรือไม่ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอยู่ใต้ก้อนหินยักษ์
เหออวิ๋นยืนอยู่บนยอดกำแพงเมือง ใบหน้าสงบนิ่งเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาทั้งสองลึกล้ำราวกับสระน้ำไร้ก้นบึ้ง คอยจับตาดูทุกความเปลี่ยนแปลงในสนามรบอย่างใจเย็น