เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265
"ทำไม? เหตุใดพวกเราต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ด้วย?"
ทหารนายหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ดาบในมือของเขาห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
"ใช่แล้ว พวกเราต่างก็มีครอบครัว มีคนที่ต้องดูแล เหตุใดต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ด้วย?"
ทหารอีกนายกล่าวสนับสนุน ก่อนโยนโล่ทิ้ง ใช้สองมือกุมศีรษะแล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
หลังจากฮั่วชวี่ปิ้งกล่าวจบ ทหารจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เริ่มทิ้งอาวุธในมือ
บางคนนั่ง บางคนนอน พวกเขาไม่คิดต่อต้านอีกต่อไป เจตจำนงในการต่อสู้ของกองทัพในสนามรบพังทลายลงในชั่วพริบตา
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮั่วชวี่ปิ้งก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เขารู้ดีว่าสงครามไม่ได้เป็นเพียงการประชันกำลังรบเท่านั้น แต่ยังเป็นการต่อสู้ทางจิตใจของผู้คนอีกด้วย