กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 248
"ยิงธนู!"
อู่เยว่ตะโกนออกคำสั่ง เสียงดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดกลางสนามรบ
เพียงชั่วพริบตา ห่าฝนธนูอันหนาแน่นก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับเมฆดำทะมึนบดบังแสงตะวัน ก่อนจะโปรยปรายลงมาใส่ศัตรูประหนึ่งสายฝนกระหน่ำ
ธนูคุณภาพสีน้ำเงินเหล่านี้ แต่ละดอกล้วนแฝงไว้ด้วยพลังอันน่าตกตะลึง พวกมันพุ่งแหวกอากาศเป็นเส้นโค้งงดงาม ก่อนจะกระแทกร่างศัตรูอย่างรุนแรง
ศัตรูที่ถือโล่ไม้เหล่านั้น เมื่อเผชิญกับห่าฝนธนู ก็ถูกยิงทะลุโล่ในชั่วพริบตา ลูกธนูเจาะทะลุหน้าอกอย่างไร้ความปรานี คร่าชีวิตพวกเขาลงในทันที
ศัตรูแนวหน้าถูกห่าฝนธนูระลอกนี้สังหารไปเกือบครึ่ง เสียงร่ำไห้และเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพลันดังก้องไปทั่วสนามรบ
เมื่อเซ่าอานเห็นภาพตรงหน้า แววตาของเขาพลันเผยความไม่อยากเชื่อออกมา