เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246
เหล่าทหารแห่งอำเภอซานเสอต่างมองทหารอำเภอไป๋อวิ๋นที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งดุดันราวกับฝูงหมาป่าและพยัคฆ์ อีกทั้งยังแผ่กลิ่นอายคุกคามออกมาอย่างน่าเกรงขาม ภายในใจของพวกเขาถูกความหวาดกลืนกินจนหมดสิ้น ไม่เหลือความกล้าหาญแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้ พวกเขาเคยอาศัยความแข็งแกร่งของกำแพงเมือง คิดไปเองว่าสามารถต้านทานศัตรูจากภายนอกได้ ทว่าความเป็นจริงกลับโหดร้ายยิ่งนัก มันได้ทำลายความเพ้อฝันของพวกเขาจนแตกสลาย
บัดนี้ พวกเขาถูกล้อมเอาไว้ทุกทิศทาง ราวกับถูกขังอยู่ในกรงแห่งความสิ้นหวัง ความคิดที่จะต่อต้านไม่ว่าจะเป็นเช่นไรก็ดูอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงอย่างยิ่ง
พวกเขารู้ดีว่า ในการต่อสู้ที่ความแข็งแกร่งแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้ โอกาสที่จะได้รับชัยชนะนั้นห่างไกลเกินเอื้อมไปนานแล้ว
สถานการณ์ที่ถูกปิดล้อมเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการประกาศความพ่ายแพ้ของพวกเขาอย่างชัดเจน