เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244
ขณะที่เหล่าพลธนูระดมยิงธนูออกไปราวกับสายฝน เหออวิ๋นก็ได้วางแผนและควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้าอย่างมั่นคงแล้ว
เขาออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด ให้ทหารราบเปิดฉากโจมตีกำแพงเมืองอย่างดุเดือดด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ทหารราบเหล่านี้พุ่งทะยานไปยังกำแพงเมืองด้วยความเร็วสูงสุด ราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน ไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้งพวกเขาได้
ขณะเดียวกัน เครื่องยิงหินก็เริ่มคำรามกึกก้อง
อาวุธหนักเหล่านี้เปรียบเสมือนแขนของยักษ์ใหญ่ เหวี่ยงก้อนหินมหึมาขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงมาราวกับดาวตก กระแทกเข้าใส่กำแพงเมืองอย่างรุนแรง
ทุกครั้งที่ก้อนหินกระทบกำแพงเมือง จะเกิดเสียงระเบิดทุ้มต่ำดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ประหนึ่งเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของผืนปฐพี ทำให้ทหารรักษาเมืองบนกำแพงต่างหวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ