เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229
จ้าวเหิงมองดูภาพอันโหดร้ายสลดในสนามรบ ความสิ้นหวังที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพลันถาโถมเข้าสู่หัวใจ
เขารู้ดีว่าสถานการณ์ตรงหน้าได้เกินขอบเขตที่ตนจะควบคุมได้ไปไกลแล้ว ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็มีแต่จะสูญเปล่า
"ท่านนายอำเภอ ต้านไม่ไหวแล้วขอรับ! ศัตรูมีกองทหารม้า ทหารราบของพวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันเลย!"
เสียงของขุนพลนายหนึ่งสั่นเครือ ทำลายความคิดอันหนักอึ้งของจ้าวเหิง
ใบหน้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
"ใช่แล้วขอรับ ท่านนายอำเภอ ทหารม้าเหล่านี้แข็งแกร่งเกินไป แรงปะทะของพวกมันแทบไม่มีทางต้านทานได้เลย!"
แม่ทัพอีกคนกล่าวสนับสนุน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังไม่ต่างกัน
จ้าวเหิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับตนเองให้สงบลง
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นเหล่าทหารต่างพากันแตกกระเจิงหนีตาย สนามรบตกอยู่ในความโกลาหลไปทั่วทุกหนแห่ง