กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227
เหอหลงยืนหยัดอย่างองอาจอยู่กลางสนามรบ ดาบยาวในมือไร้คราบเลือดแม้แต่น้อย ทว่ากลับแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญอันไร้ผู้เทียบเคียง
เขากวาดสายตาคมกริบราวคบเพลิงไปทั่วค่ายทหารฝ่ายศัตรู ก่อนตะโกนเสียงก้องว่า "ยังมีผู้ใดกล้าประลองกับข้าอีกหรือไม่? ส่งขุนพลออกมาอีกคน อย่าเอาแต่หดหัวเป็นเต่าหัวหดอยู่เช่นนี้!"
ถ้อยคำนี้ดังก้องออกไปประหนึ่งก้อนหินยักษ์ตกลงกลางทะเลสาบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่กระจายเป็นวงกว้าง
สีหน้าของจ้าวเหิงพลันมืดครึ้มลงทันที เขาจ้องเหอหลงเขม็ง เพลิงโทสะพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
ความโอหังของเหอหลงไม่ต่างอะไรกับการเหยียดหยามเหล่าทหารทั้งกองทัพของอำเภอว่างเหออย่างร้ายแรง
"ฮึ! เป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง กลับกล้าโอหังถึงเพียงนี้!"