กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 189
จากนั้น เหออวิ๋นกุมมือของอู่ และเดินเข้าสู่พื้นที่ความจำของอู่หลิงอย่างคุ้นเคย
ที่นี่เหมือนเช่นเคย เต็มไปด้วยเศษเสี้ยวความจำที่แตกละเอียดนับไม่ถ้วน
คล้ายกับกระจกที่แตกเป็นเสี่ยง ภายในนั้นมีภาพนับไม่ถ้วนล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าอันเวิ้งว้างไร้ขอบเขต
ทั้งเหออวิ๋นและอู่หลิงต่างก็เงียบงันเป็นอย่างมาก
เอาเถอะ เหออวิ๋นยอมรับว่าใจของเขาสับสนวุ่นวายยิ่งนัก
ดวงตาของเขานั้นอยากจะมองเหลือเกิน……
แต่ทำเช่นนี้จะไม่ทำให้อู่หลิงนึกรังเกียจเอาหรือไร
การตามใจความสุขทางตาชั่วครู่ สู้ความสุขได้ทุกวันในอนาคตไม่ได้หรอก
ดังนั้นเขาจึงต้องอดกลั้นไว้