เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171
ไม่นานนัก บริเวณป่าทึบรอบนอกของคฤหาสน์ ค่อย ๆ เผยให้เห็นเงาร่างของกลุ่มโจรกลุ่มหนึ่ง
พวกมันเปรียบเสมือนภูตผีในความมืด คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ หมายจะจู่โจม [คฤหาสน์หลอมกระบี่] ให้ตั้งตัวไม่ทัน
ทว่า ดวงตาทั้งคู่ที่คมกริบราวกับเหยี่ยวของอู่หลิง กลับจับสังเกตการเคลื่อนไหวอันเล็กน้อยเหล่านี้ได้อย่างเฉียบคม
ก่อนที่พวกโจรจะได้กล่าววาจาใด ๆ ออกมา อู่หลิงก็ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด "ไม่ต้องพูดมาก ให้พวกสวะเหล่านี้ได้เห็นฝีมือของเราเสียหน่อย ฆ่าไม่เว้น!"
เหล่าทหารเมื่อได้ยินดังนั้น ก็พลอยคุกรุ่นดั่งเปลวไฟที่ถูกจุดชนวน เดือดพล่านขึ้นมาในทันพริบตา
พวกเขาปรับเปลี่ยนท่าทางอย่างรวดเร็ว คันธนูในมือเปล่งประกายแสงเย็นเยียบภายใต้แสงอาทิตย์ ราวกับว่าลูกศรทุกดอกต่างอัดแน่นไปด้วยพละกำลังและความมุ่งมั่นอันไร้ขีดจำกัด
"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว——!!!"