เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144
"จูล่ง คารวะกำนันขอรับ!"
มาพร้อมกับเสียงตะโกนอันทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความเคารพ
จูล่งดุจดั่งเทพสงครามที่ก้าวกระโดดออกมาจากตำราโบราณ มือถือทวนเงินยาวที่ทอประกายแสงเย็นเยียบ ปลายทวนสะกิดพื้นเบาๆ สร้างระลอกคลื่นจางๆ ที่สั่นสะเทือนจิตใจผู้คนขึ้นเป็นวง
เขาสวมชุดขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะ ชายผ้าปลิวไสว ราวกับเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ในหมู่เมฆ โค้งคำนับลงต่ำต่อหน้าเหออวิ๋นพร้อมประสานมือคารวะ ท่าทางองอาจผ่าเผยนั้นชวนให้ผู้คนบังเกิดความยำเกรง
"จูล่ง ไม่ต้องมากพิธีขนาดนี้หรอก"
เหออวิ๋นโบกมือพลางอมยิ้ม ในน้ำเสียงเจือความยินดีและตื่นเต้นที่ยากจะปิดบัง
เขารู้ซึ้งดีว่า บุรุษเบื้องหน้านี้หาใช่เพียงยอดขุนพลผู้เกรียงไกรในประวัติศาสตร์เท่านั้น
แต่ยังเป็นกำลังสำคัญของเขาในภายภาคหน้าอีกด้วย
แม้ว่าการอัญเชิญจูล่งจะทำให้เขาคาดไม่ถึงว่าต้องใช้ค่าโชคชะตาถึงหนึ่งล้านแต้มก็ตาม