กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสด้ามอาวุธเย็นเฉียบอย่างแผ่วเบา
พลังที่มองไม่เห็นสายหนึ่งพลันไหลเวียนระหว่างตัวเขากับอาวุธ
เมื่อเขากำหนดคำสั่งในใจว่า "ลอยขึ้น!"
อาวุธชิ้นนั้นราวกับได้รับชีวิตขึ้นมาในฉับพลัน เสียงฟึ่บดังขึ้น ก่อนจะหลุดพ้นจากพันธนาการของพื้นดินอย่างฉับพลัน กลายเป็นสายฟ้าสีเงิน พุ่งทะยานแหวกผ่านท้องฟ้าและโบยบินอยู่กลางเวหา
คราวนี้แตกต่างจากความติดขัดและไม่ชำนาญในอดีต การควบคุมด้วยพลังจิตของเขาลื่นไหลราวกับสายน้ำ เป็นธรรมชาติและคล่องแคล่วอย่างยิ่ง
ทุกครั้งที่อาวุธเปลี่ยนทิศทาง เร่งความเร็ว หรือชะลอความเร็ว ล้วนสอดคล้องกับความคิดในใจของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ