กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117
ยามราตรีมืดมิดลมพัดแรง
จวนที่พักใน【ตำบลหลงซาน】เต็มไปด้วยการขับร้องและร่ายรำ เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่ว
สวีหนิงกำนันร่างอ้วนท้วน โอบกอดอนุภรรยารูปร่างเย้ายวนไว้ข้างละคนแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น
หารู้ไม่ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาแล้ว
เหออวิ๋นพาทหารกลุ่มหนึ่งเข้าโอบล้อมจวนของกำนันไว้จนแน่นหนา
"จำไว้ อย่าให้ใครหนีไปได้แม้แต่คนเดียว ใครขัดขืนฆ่าไม่เว้น!"
เหออวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"รับทราบ!"
ประตูใหญ่ถูกเปิดออกแล้ว ฝีมือของคนที่ลอบเข้าไปในจวนก่อนหน้านี้