กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103
เหล่าสัตว์ป่าหลังจากที่ต้องจ่ายราคาอันแสนเจ็บปวด ก็เข้าประชิดตัวหมู่บ้านได้สำเร็จ
"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!"
ลูกศรโปรยปรายลงมาราวกับห่าฝน สัตว์ป่าจำนวนมหาศาลล้มลงเบื้องล่างคมศร
ห่าลูกศรถักทอเป็นม่าน ลูกศรทุกดอกเก็บเกี่ยวชีวิตพวกมันอย่างแม่นยำ ทำให้จำนวนของสัตว์ป่าลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ราวกับใบไม้ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วงที่แสนจะหดหู่
ในที่สุดเหล่าสัตว์ป่าก็ฝ่าแนวป้องกันของลูกศรมาได้ หอบหายใจฮืดฮาด พร้อมกับบาดแผลเต็มร่าง คืบคลานเข้ามาใกล้ขอบเขตของหมู่บ้านทีละก้าว
ในเวลานั้น เหออวิ๋นราวกับเทพสงครามที่จุติลงมา เขาชูอาวุธในมือขึ้นสูง มันคือกระบี่คมกริบที่เปล่งประกายแสงเย็นเยียบ ปลายกระบี่ชี้ตรงสู่ท้องฟ้า เสียงของเขาทรงพลังและฮึกเหิมอย่างยิ่ง "ตามข้าฆ่า!"
"ฆ่า——"