เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92
สามสิบนาที ราวกับเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านพ้นไปอย่างไร้ซุ่มเสียง สิ่งที่หลงเหลือไว้คือบรรยากาศอันตึงเครียดและเปี่ยมด้วยความคาดหวังที่แผ่ซ่านไปทั่วผืนอากาศ
เหออวิ๋นและเหล่าทหารหาญต่างเตรียมพร้อมรับมือมาเนิ่นนานแล้ว
สายเส้นความรู้สึกในใจของพวกเขาตึงเครียด แววตาทอประกายความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่
ดุจดั่งเหล่านักรบที่กำลังจะต้องเผชิญหน้ากับพายุโหมกระหน่ำ ต่างเฝ้ารอคอยอย่างสงบอยู่ภายในประตูหมู่บ้าน รอคอยเพียงฝูงสัตว์ป่าอันดุร้ายพวกนั้นก้าวล่วงเข้ามาในหมู่บ้านของตน
"โฮก โฮก โฮก!!!"
เสียงคำรามต่ำทว่าทรงพลังพลันดังขึ้น
นั่นคือเสียงร้องของเจ้า
มันราวกับสัมผัสรับรู้ได้ถึงวิกฤตที่กำลังจะมาเยือน ภายในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเหออวิ๋น มันดิ้นรนพลิกตัวไปมาด้วยความกระวนกระวาย เขี้ยวอันแหลมคมเผยออกมาให้เห็นจนหมดสิ้น