เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44
ณ ที่พักอันเงียบสงบและงดงามของอู่เยว่
แสงยามเช้าสาดส่องอ่อน ๆ กลิ่นอายจาง ๆ ของพรรณไม้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับว่าแม้แต่กาลเวลาก็ยังชะลอฝีเท้าลงที่นี่
"ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านมาแล้ว!"
ร่างของอู่หลิงดุจดั่งสายลมเบาบาง พริบตาก็ลอยมาอยู่เบื้องหน้าของเหออวิ๋น
เสียงของนางทั้งใสราวกังสดาลและไพเราะราวกับน้ำพุบนภูเขา รินไหลผ่านห้วงใจอย่างแผ่วเบา ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มลุ่มหลง
เสียงนั้น หากเปล่งออกมาท่ามกลางเสียงหัวเราะรื่นเริง ย่อมสามารถถักทอเป็นบทเพลงที่งดงามที่สุดในโลก ชวนให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย
ทว่า สิ่งที่น่าเสียดายเล็กน้อยก็คือ ใบหน้าอันประณีตของนางถูกหน้ากากบาง ๆ ปกปิดไว้เบื้องหลัง ราวกับยอดเขาที่ถูกสายหมอกรายล้อม ชวนให้ผู้คนจินตนาการถึง ทว่ากลับยากที่จะเอื้อมถึง
เหออวิ๋นยิ้มแล้วกล่าวตอบ "แม่นางอู่หลิง สวัสดี ไม่ทราบว่าพี่ใหญ่อู่จินกังขณะนี้อยู่ที่จวนหรือไม่? ข้ามีเรื่องสำคัญบางอย่างอยากจะขอคำชี้แนะจากเขา"