กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 262 เด็กน้อยช่างน่ารำคาญหรือ? นี่ลูกเต้าใครกัน?
กายของมังกรประกายแสงคือภูเขา ภูเขาคือกายของเขา ทั้งสองไม่มีเส้นแบ่ง
กายสีแดงชาดที่ขดวนนั้นใหญ่ยิ่งนัก ใหญ่จนเมื่อนางยืนอยู่ที่เชิงเขา นางเห็นได้เพียงผิวโค้งวงในสุดวงหนึ่ง ขอบของผิวโค้งนั้นทอดขึ้นเบื้องบน หายเข้าไปในหมอกเมฆที่ต่ำลงมา มองไม่เห็นปลายทาง
นางรู้สึกว่าตนกำลังเล็กลง ภูเขานั้นกำลังใหญ่ขึ้น และกายสีแดงชาดนั้นกำลังค่อย ๆ ม้วนเข้าข้างใน แม้มันจะมิได้ขยับเขยื้อนเลยก็ตาม
ไป๋เจ๋อย่อตัวอยู่ข้างเท้านาง เสียงเรียบนิ่ง “โรคกลัวสิ่งมหึมา”
นางยืนอยู่ที่เชิงเขา มองหมอกเมฆที่กำลังม้วนตัวช้า ๆ และกายสีแดงชาดนั้น ใช้เวลาให้สายตาของตนปรับเข้ากับขนาดเช่นนี้