กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 ข้าควรเข้าเฝ้าเมืองสวรรค์ด้วยหรือไม่
บนสนามฝึกยุทธ์ เหล่าศิษย์ที่เดิมกำลังคุยเล่น เก็บเครื่องมือ และเตรียมจากไป ต่างหยุดมือพร้อมกันในชั่วขณะเดียว แล้วพากันนั่งลง
ไม่มีผู้ใดเอ่ยเร่ง หรือแม้แต่สบตากัน ทุกคนต่างทำสิ่งหนึ่งในเวลาเดียวกัน—หลับตาปรับลมหายใจ เร่งวรยุทธ์เต็มกำลัง
สนามฝึกยุทธ์ทั้งแห่งเงียบลง แม้แต่ลมก็ราวกับถูกความเงียบที่พลันเกิดขึ้นนี้กดเสียงให้ต่ำลง
ดวงดาวบนม่านสวรรค์กำลังสว่างขึ้นทีละดวงจากฉากหลังสีมืด
แสงดาวตกลงบนประตูภูเขา หลังคา บันไดหิน และใบไม้ ราวกับสายฝนละเอียดอ่อนบางเบาอันไร้เสียง ปกคลุมทุกมุมที่สามารถสัมผัสแสงได้