กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 188 มหาปราชญ์เสมอฟ้าในสวนท้อพันปี มิรู้ว่ากินไปมากเพียงใด
เย่หลานอวิ้นมิได้เพิ่มเสียง นางมองหลิ่วชิงชิง น้ำเสียงสงบแต่แฝงความเย็นเยียบที่ก่อตัวขึ้นจากก้นบึ้งกระดูก “เจ้าเห็นนั่นเป็นลิงหรือ?”
หลิ่วชิงชิงอ้าปาก จะยังมิทันเปล่งเสียง เย่หลานอวิ้นก็กล่าวต่อไปแล้ว “เจ้านึกว่าพวกที่มาวันนี้เป็นอะไร? เป็นพวกเร่ร่อนเดินตลาดเล่นละครลิงหรือ?”
นางก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว หลิ่วชิงชิงถอยหลังครึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงจนสิ้น แทนที่ด้วยความชะงักงันราวถูกหยามหมิ่น
“พวกนางกล่าวว่าวังสวรรค์มีเอกลักษณ์ คำนี้ข้ามิโต้แย้ง แต่ลิงพวกนั้นมิใช่ลิงสามัญธรรมดา หากเป็นร่างแยก”
“ร่างแยก? ร่างแยกของผู้ใด?”