กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 ไม่เป็นไร เราสองคนต่างก็เป็นศิษย์ห่วย
“อ้า ได้” เย่เฟิงวางมือลง หดคอ แล้วก้าวตามฝีเท้าของเย่หลานอวิ้น
สายตาของเขาไม่ล่องลอยอีกต่อไป ก้มหน้าดูทางใต้เท้า—ทางที่ปูด้วยหยกขาว อบอุ่นไม่เย็นเฉียบ ย่างเท้าลงไปไร้เสียง
เขาไม่กล้าเงยหน้า กลัวว่าเงยหน้าขึ้นจะเห็นสิ่งใดที่ทำให้เขาเดินต่อไปไม่ไหวอีก
เขานี้ช่างเป็นคนบ้านนอกเข้าเมืองเสียจริง
ตั้งแต่เล็กจนโต สถานที่ที่ดีที่สุดที่เขาเคยไปคือพิพิธภัณฑ์ประจำมณฑล สิ่งของจัดแสดงที่มีค่าที่สุดที่เคยเห็นคือกระถางทองแดงสมบัติประจำพิพิธภัณฑ์
ของเหล่านั้นตั้งอยู่ในตู้กระจก ฉายแสงสีเหลืองอบอุ่น ด้านข้างมีเชือกกั้น พร้อมเขียนว่า “ห้ามสัมผัส”