กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 มนุษย์ล้วนต้องเกิดแก่เจ็บตาย
กระต่ายหยกมองใบหน้าด้านข้างของนาง ในดวงตาคู่นั้นที่ราวกับทับทิมแดงยากนักที่จะเผยสีหน้าลำบากใจออกมาให้เห็นสักหน่อย
นางอ้าปากแล้วก็ปิดลง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบา ๆ สุดท้ายก็กัดฟันเอ่ยขึ้น
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องคิดเลย” เสียงของนางเบาลงมาก ราวกับกลัวว่าถ้าพูดแรงไปจะทำให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งแตกสลาย “ต่อให้วันหนึ่งเจ้ากลับไปได้ ก็ไม่อาจลงไปยังโลกมนุษย์ได้”
ตู้รั่วเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกโพลงเป็นวงกลม “เพราะเหตุใดกันเล่า!”
“เพราะว่าเมื่อเจ้ากลับไปได้นั้น ย่อมต้องเป็นหลังจากเจ้าบรรลุเป็นเซียนแล้ว—อ้อ ไม่ใช่เซียนในความหมายของที่นี่ หากเป็นเซียนฝั่งหัวเซี่ยของพวกเรา”