กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ร่มเงาแห่งเทพปฐพี
ในศาลบรรพชนเงียบสงัดยิ่งนัก
ผู้คนทั้งหลายคุกเข่าอยู่กับพื้นเช่นนั้น แหงนหน้าขึ้นมองแผ่นหลังเตี้ยอ้วนกึ่งโปร่งใสนั้น
ป้าหวังก็พลันร้องไห้อีกครั้ง
นางบอกไม่ได้ว่าตนเองร้องไห้เพราะสิ่งใด เพียงมองแผ่นหลังนั้น ฟังประโยคที่ว่า “ราวกับความเจ็บปวดเฉือนเนื้อ” น้ำตาก็ไหลลงมาไม่อาจหยุดยั้ง
โจวไท่คุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะบูชา มือยังวางอยู่บนป้ายบูชา เขาก้มศีรษะ ไหล่สั่นสะท้านเล็กน้อย
เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ลำคอแน่นตึง ทรวงอกของเขาเหมือนถูกสิ่งใดอุดตันไว้ และก็เหมือนถูกสิ่งใดละลายให้คลายออก