กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 ณ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่แห่งนี้เคยมีวังสวรรค์…
ชายชราผู้นั้นหันกายกลับมา มองเขา
เคราและผมขาวผ่อง ดวงหน้าอ่อนโยนเมตตา รอยย่นบนใบหน้าดุจถูกสลักไว้ ทุกเส้นล้วนแบกไว้ซึ่งร่องรอยแห่งกาลเวลา
เขามองหลี่เอ้อร์หยวนพลางยิ้ม ในแววตานั้นหาได้มีท่าทีสูงส่งเยี่ยงเซียนไม่ ราวกับผู้อาวุโสในหมู่บ้านมองผู้เยาว์ในครัวเรือนที่เพิ่งตกใจกลัว อยากกล่าวว่า “ไม่เป็นไรแล้ว” ทว่ากลัวเสียงดังเกินไปจะทำให้ตกใจยิ่งขึ้น
หลี่เอ้อร์หยวนมองชายชราผู้กึ่งโปร่งแสงผู้นี้อย่างตะลึงงัน
เขารู้ว่าผู้นี้คงมิใช่มนุษย์เป็นแน่
ดวงจิตผี? ภูตพราย? เทพเซียน?
เขาไม่รู้
ทว่าแปลกนัก เขากลับมิได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย