ตอนที่ 9 นั่นคือพายุฝนครั้งหนึ่ง

ตอนที่ 9 นั่นคือพายุฝนครั้งหนึ่ง

หลัวอวี่อ่านหนังสือจนดึกดื่น

เพนกวินดินก็อ่านจนดึกดื่นเช่นกัน

มันถือหนังสือไว้เล่มหนึ่ง ทั้งที่อ่านไม่ออกสักตัวอักษรแต่ก็ยังดันทุรังแทะอ่าน

แน่นอนว่าสิ่งที่มันดูมีทั้งภาพและตัวหนังสือ หรือบางทีอาจจะกำลังดูรูปภาพอยู่ก็ได้

“กลับกันเถอะ” เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง หลัวอวี่ก็จูงเจ้านกเพนกวินตัวน้อยที่ยังติดพันขี่จักรยานกลับบ้าน

นอนหลับไปหนึ่งตื่น วันต่อมาหลัวอวี่ก็รีบมาเข้าร่วมการทดสอบคุณสมบัติการเพาะพันธุ์แต่เช้าตรู่ ส่วนชีเย่ว์เห็นได้ชัดว่ายังไม่ตื่นดี

นอกสนามทดสอบ หลัวอวี่มองเห็นผู้เข้าสอบคนอื่นอีกยี่สิบกว่าคนที่สวมบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบเหมือนกับตัวเอง

อายุส่วนใหญ่อยู่ที่ 20-30 ปี

เอ๊ะ? เหมือนจะมีรุ่นราวคราวเดียวกันอยู่คนหนึ่งด้วย