กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 423 ข้าต่างหากที่แวะมาด้วย
หวงฝู่เส้าเซวียนไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง จะไม่ใส่ใจได้อย่างไร นี่เป็นของที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ให้ลู่เสี่ยวหนิง แต่เจ้ากลับสอดมือมาแย่งกินเสียได้
ทว่าบนใบหน้ากลับยิ้มแย้มกล่าวว่า “ไม่ถือสา ไม่ถือสา ในเมื่อเสี่ยวหนิงกินแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็เอาไปกินเถิด มิเช่นนั้นก็คงต้องทิ้งแล้ว”
“ทิ้งไปมิใช่น่าเสียดายหรือ พึงรู้ไว้ว่าอาหารทุกคำล้วนได้มาไม่ง่าย” หวงฝู่เส้าเย่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจกลับแอบด่า เรียกเสี่ยวหนิงเสียสนิทสนมราวกับสนิทกันนัก เสี่ยวหนิงเป็นคนที่เจ้าจะเรียกตามใจได้หรือ ยังอุตส่าห์มาส่งของกินเอาใจ เรียกเสี่ยวหนิงแบบนั้น เห็นชัดว่าเพียงพังพอนมาอวยพรไก่ ไม่มีเจตนาดี