กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 381 คุณชายหมิง
ยามรับประทานอาหารกลางวัน ลู่เฉิงซื่อมาหาลู่เสี่ยวหนิง
“พี่หญิงใหญ่ ข้าอยากกลับสำนักศึกษาพรุ่งนี้”
ลู่เสี่ยวหนิงวางชามกับตะเกียบลง กล่าวว่า “เจ้าก็ควรกลับได้แล้ว เสียเวลาไปไม่น้อย การเรียนแทบจะตามไม่ทันแล้ว”
“ข้าอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านมาตลอด แต่หากไม่กลับไปอีกจริง ๆ คงตามไม่ทันแล้ว” ลู่เฉิงซื่อกล่าว
ลู่เสี่ยวหนิงรู้ว่าลู่เฉิงซื่อแม้พรสวรรค์ไม่สูงนัก แต่ก็ขยันเรียนทีเดียว ลายมือพู่กันจีนของเขายังดูสง่างามละม้ายบิดาอยู่หลายส่วน
“แล้วเจ้าบอกท่านพ่อหรือยัง?”
ลู่เฉิงซื่อส่ายหน้า “ช่วงหลายวันนี้ท่านพ่ออารมณ์ไม่ดี ข้าไปหาท่านพ่อ ท่านพ่อก็บอกว่ากำลังยุ่ง ไม่ยอมให้ข้าพูดมากสักประโยค”