กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365 ไก่ขนเส้นใหญ่เหลือเกิน
วันนี้ลู่เสี่ยวหนิงกลับบ้านไม่ได้ เพื่อป้องกันมิให้อาการประชวรของจักรพรรดิกำเริบซ้ำ นางต้องอยู่เฝ้าตำหนักจื่อเฉินตลอดทั้งคืน แต่กลับบ้านไม่ได้ อย่างไรก็ต้องบอกทางบ้านสักคำ ลู่เสี่ยวหนิงปวดหัวไม่น้อย นางรู้ว่าตอนนี้มีคนมากมายจับตาอยู่ด้านนอกตำหนักจื่อเฉิน แม้แต่จะหาคนไปส่งข่าวก็ยังยาก ทว่าองค์หญิงใหญ่เสด็จมาพอดี องค์หญิงใหญ่ได้ยินว่าจักรพรรดิประชวรหนัก จึงตั้งใจเข้าวังมาดูพระอาการ
องค์หญิงใหญ่สนทนากับจักรพรรดิตามลำพังอยู่ราวครึ่งชั่วยาม จากนั้นแม่นมเจียงก็ออกมาเรียกลู่เสี่ยวหนิงเข้าไป
“เด็กดี คราวนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก” องค์หญิงใหญ่ตรัสด้วยแววตาอ่อนโยน
ลู่เสี่ยวหนิงยิ้มบาง “นี่เป็นสิ่งที่หม่อมฉันสมควรทำเพคะ”