กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 360 ให้ข้าลองดู
ลู่เสี่ยวหนิงยอมมอบกู่ใจผูกพันเป็นหนึ่งให้ เสี่ยวไป๋ก็มีความสุขจนแทบเหาะขึ้นฟ้า อยากแหงนหน้าหัวเราะดัง ๆ สักสามเสียงเสียให้ได้ คราวนี้ดีแล้ว เขาไม่ต้องเปลืองความคิดสารพัดคอยตามตื๊อจิ้งจอกเฒ่าอีกต่อไป กลับเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่ต้องกระตือรือร้นตามติดเขาแทน จิ้งจอกเฒ่าเอ๋ยจิ้งจอกเฒ่า สถานการณ์ย่อมผันแปรไปตามกาล บัดนี้ถึงคราวข้าแล้ว
เสี่ยวไป๋เลิกคิ้วใส่จิ้งจอกเฒ่าอย่างได้ใจ แล้วยังแกว่งกำปั้นใหญ่เท่ากระสอบทรายไปมา ครั้นยกมือขึ้นจึงนึกได้ว่ามือของตนถูกคล้องติดกับมือของจิ้งจอกเฒ่าอยู่แล้ว