กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 348 สมควรเรียกความสงสารก็เรียกความสงสาร สมควรเดือดดาลก็เดือดดาล
ลู่เสี่ยวหนิงจึงข่มกลั้นความขุ่นเคืองในใจเอาไว้ ฝืนกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความหม่นหมองว่า “ท่านพ่อพูดเช่นนี้ ลูกก็รู้สึกน้อยใจจริง ๆ ตั้งแต่เล็กท่านพ่อก็ไม่ค่อยรักลูก บ่าวไพร่ต่างพูดกันว่าท่านพ่อชอบลูกชาย แต่ครั้งหนึ่งท่านแม่พาลูกไปเดินตลาด ลูกเห็นท่านพ่ออุ้มน้องหญิงรองอยู่ในอ้อมแขน ซื้อถังหูลู่ให้นาง ท่านพ่ออุ้มน้องหญิงรองพลางยิ้มอย่างมีความสุข แววตาและรอยยิ้มล้วนเปี่ยมด้วยความรักใคร่เอ็นดู…”