กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346 อารมณ์ร้ายเกินไป
ลู่เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ไม่ได้พูดอะไรหรอก เป็นเพียงเรื่องส่วนตัวระหว่างสตรีเท่านั้น”
จ้าวอิ๋นเฉิงมองนางอย่างสงสัย “เจ้าดูมีพิรุธมาก”
ลู่เสี่ยวหนิงถลึงตาใส่เขา “ข้ามีพิรุธตรงไหน กินของเจ้าไปเถอะ ข้ากลับก่อนละ”
ลู่เสี่ยวหนิงมีพิรุธจริง ๆ ตอนนั้นนางเดาได้แล้วว่าหวงฝู่เส้าเย่แอบฟังบทสนทนาระหว่างนางกับเฉินซือเหยา เรื่องอื่นไม่มีอะไร แต่ประโยคของเฉินเยี่ยนอวี่ที่ว่า… “เจ้าอยากทำอะไรก็ทำไปเถิด หากก่อเรื่องขึ้นมา เขาจะหาทางช่วยจัดการให้เอง”… มีเพียงประโยคนี้ที่ดูจะเกินเลยไปสักหน่อย จะว่าเกินเลยก็ไม่เชิง เพียงแต่ถ้อยคำนี้แสดงความคิดออกมาชัดเจนกว่าเดิมเท่านั้น เขาคงไม่ได้หึงหรอกกระมัง