กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 ใช้ถอยเป็นรุก
หวงฝู่เส้าเย่ทิ้งคำว่า “เบาเกินไป” ไว้สองคำ แล้วขึ้นไปชั้นบนเพื่อรักษาบาดแผลให้ลู่เสี่ยวหนิง
ตู้รั่วกลับมาดีใจอีกครั้ง วิกฤตคลี่คลายแล้ว
คนอื่นจะมองคุณหนูอย่างไรก็ไม่สำคัญ ขอเพียงองค์ชายพระราชนัดดาเห็นว่าคุณหนูดีงามก็พอ
หวงฝู่เส้าเย่มาอย่างเงียบเชียบเช่นเคย รักษาบาดแผลเสร็จก็จากไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าคืนนี้เขาไม่ได้กลับร้านยาโดยตรง แต่ไปยังตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง พอประตูเปิด คนข้างในเห็นว่าเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ก็ชักดาบพาดคอหวงฝู่เส้าเย่ทันที “เจ้าเป็นใคร? หาเจอที่นี่ได้อย่างไร? บอกมา”
หวงฝู่เส้าเย่กล่าวเรียบ ๆ ว่า “อู๋เหิน เป็นข้าเอง”