กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 303 ขอให้เจ้าช่วยแปลงโฉม
หวงฝู่เส้าเย่ออกจากวังแล้วมุ่งตรงไปยังร้านยาของลู่เสี่ยวหนิง
ลู่เสี่ยวหนิงกำลังดื่มยาอยู่พอดี หวงฝู่เส้าเย่ก้าวเข้ามาถึงตรงหน้านาง ดวงตาลึกล้ำดุจมหาสมุทรคู่นั้นจ้องลู่เสี่ยวหนิงนิ่งเงียบ
ลู่เสี่ยวหนิงถูกเขาจ้องจนขนลุก จึงอึกอักถามว่า “เจ้า...จ้องข้าทำไมเช่นนี้?”
หวงฝู่เส้าเย่ยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า “รอเจ้าดื่มยาเสร็จ ข้ามีเรื่องจะพูด”
ลู่เสี่ยวหนิงเบ้ปาก นินทาในใจว่า จะจ้องนางเช่นนั้นไปไยกัน รู้หรือไม่ว่าดวงตาของตนสว่างวาบชวนขนลุกเพียงใด จ้องเสียจนนางใจหายใจคว่ำ
ลู่เสี่ยวหนิงรีบเงยหน้าดื่มยาจนหมดเกลี้ยง วางชามยาลงแล้วกล่าวว่า “มีเรื่องอะไรก็ว่ามา”