กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 ชอบเจ้าหรือไม่
ลู่เสี่ยวหนิงอดทอดถอนใจมิได้ ท่านย่าผู้นี้แม้จะเห็นแก่ประโยชน์ บางครั้งยังไร้เหตุผลอยู่บ้าง ทว่ารักเกลียดชัดเจน หากเจ้าล่วงเกินขีดจำกัดของนางเมื่อใด นางก็จะตัดขาดไม่เห็นเจ้าเป็นคน
“ท่านย่า เรื่องเหล่านั้นล้วนผ่านไปแล้ว ผู้ใดบ้างไม่เคยเลอะเลือน? น้องหญิงรองคงสำนึกผิดจากใจแล้ว อีกอย่างน้องหญิงรองก็กำลังจะแต่งออกเรือน เมื่อแต่งออกไปก็เป็นคนของตระกูลสามีแล้ว ท่านย่าใจกว้างสักหน่อย อย่ามัวแต่นึกถึงความผิดของนางเลย คิดถึงเรื่องน่ายินดีให้มากเถิด มิใช่หรือที่เขาว่ากันว่า ยิ้มแย้มอยู่เสมอ โรคภัยก็ไม่กล้ำกราย” ลู่เสี่ยวหนิงเกลี้ยกล่อม