กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 281 ผู้ไม่รู้จักประมาณตน
ในเมื่อทำได้เพียงรอ ลู่เสี่ยวหนิงก็ไม่อาจนั่งรออย่างโง่งม ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าได้ ลู่เสี่ยวหนิงจึงไปช่วยงานที่ร้านยาเสียเลย ยามว่างยังฝึกวิชาเข็มเก้าในห้องปรุงยาเรือนหลังได้อีกด้วย ไป๋จ้านถังก็อยู่เฉยไม่เป็นเช่นกัน จึงอาสาไปช่วยงาน
มีแรงงานเพิ่มมาอีกคน ลู่เสี่ยวหนิงย่อมยินดี จึงพาไป๋จ้านถังไปด้วย
ในห้องเก็บฟืนของจวนลู่ สตรีแซ่โหลวนอนรวยรินอยู่บนพื้น นางไม่ได้กินอะไรมาสองวันสามคืนแล้ว ยามฝนตกในกลางดึกก็เพียงใช้มือรองน้ำฝนมาดื่ม ตอนแรกนางยังร้องเรียก ตะโกน ร้องไห้ และด่าทอได้ แต่ไม่มีใครสนใจ บัดนี้นางหมดเรี่ยวแรงแล้ว แม้อยากร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตาให้ไหล เรียกฟ้าไม่ตอบ เรียกดินไม่ขาน