กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 273 เจ้าจะโง่ตายไปเสียก็แล้วกัน
เส้นประสาทของลู่ฟางอ่ายตึงจนแทบขาด อยู่ในสภาพที่พร้อมจะขาดผึงได้ทุกเมื่อ ในหัวนางมีแต่คำถามว่าจะทำอย่างไรดี ๆ? จู่ ๆ น้องสี่ก็ถามนาง นางจึงแก้ตัวออกไปโดยไม่ทันคิด “ไม่…ไม่หรอก ข้าแช่ให้เจือจางมากแล้ว อย่างมากก็แค่ทำให้แผลเน่าเปื่อย หายช้าไปอีกหลายวัน…”
“ฟางอ่าย!” ลู่ฟางฮวาตวาดลั่น เจ้าโง่ รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร?
ลู่ฟางอ่ายได้สติเมื่อถูกพี่หญิงรองตวาด เมื่อครู่นางพูดอะไรออกไป?
ลู่ฟางอ่ายนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องไห้โฮ “พี่หญิงรอง ข้า…ข้าไม่ได้คิดจะทำร้ายน้องสี่จริง ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจ…”