กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260 รื้อหรือไม่รื้อ
ฮูหยินผู้เฒ่าอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้มเอ่ยว่า “ให้นางเข้ามา”
อนุซูก้าวเข้าประตูมาแล้วคุกเข่าคารวะทันที “ฮูหยินผู้เฒ่า ขอท่านโปรดตัดสินให้ด้วย อย่าให้ข้าน้อยดูแลกิจการในเรือนอีกเลย”
ฮูหยินผู้เฒ่าแปลกใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
อนุซูค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้ามีรอยฝ่ามือสองรอยชัดเจน ดวงตาคลอหยาดน้ำตา นางกล่าวว่า “บัดนี้ฮูหยินได้รับพระราชทานฮูหยินตราตั้งแล้ว ข้าน้อยก็ไม่มีเหตุผลให้ดูแลกิจการในเรือนอีก ขอฮูหยินผู้เฒ่าโปรดเมตตา”
ฮูหยินผู้เฒ่าถามด้วยสีหน้าเย็นชา “ใครตบเจ้า?”
อนุซูส่ายหน้า “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านอย่าถามเลยเจ้าค่ะ”