กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 ข้าเชื่อเจ้า
“ท่านพ่อ ของที่ลูกตักมาล้วนเป็นของโปรดท่านทั้งนั้น แน่นอนว่ามีกุ้งที่ลูกชอบด้วย ลูกอ้างชื่อท่านพ่อ แล้วยกมาหมดเลย มากินด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ” ลู่เสี่ยวหนิงกล่าวพลางยิ้มกริ่ม
ลู่โหย่วเหรินถูกนางหยอกจนหัวเราะ “เจ้าชอบกินก็ให้ห้องครัวทำให้กินทุกวันสิ”
“ไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ แย่งกันกินถึงจะอร่อย” ลู่เสี่ยวหนิงเอ่ยอย่างซุกซน วางถ้วยกับตะเกียบไว้ตรงหน้าบิดา แล้วไปยกเก้าอี้กลมมานั่งตรงข้ามเขา
“เจ้ากินเถิด พ่อไม่ค่อยอยากอาหาร” ลู่โหย่วเหรินกล่าวอย่างอ่อนโยน
“ไม่อยากอาหารก็ต้องกินสักหน่อย เรื่องอื่นไม่สำคัญเท่าร่างกายหรอกเจ้าค่ะ” ลู่เสี่ยวหนิงเกลี้ยกล่อม
“เสี่ยวหนิง เจ้ายังไม่เข้าใจ” ลู่โหย่วเหรินยิ้มขื่น