กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 ขโมยเรียนวิชา
หลังการฝึกสิ้นสุดลง หลิวฉีเจิ้งก็เดินตามลู่เสี่ยวหนิงคอยปลอบใจ “พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก ผลงานคราวนี้ของท่านดีขึ้นกว่าตอนศึกคัดเลือกแล้ว ระยะห่างจากเกณฑ์แปดเข็มเหลืออีกเพียงนิดเดียว อยากทะลวงขั้นเมื่อใดก็เป็นเรื่องง่ายดาย”
หลิวฉีเจิ้งยังชูนิ้วสามนิ้วขึ้นมา ทำท่าบอกว่าช่องว่างนั้นเล็กเพียงใด
ลู่เสี่ยวหนิงหลุดหัวเราะ “ดูข้าเหมือนคนเก็บมาใส่ใจหรือ? เห็นข้าเป็นคนเปราะบางถึงเพียงนั้นหรือ?”
หลิวฉีเจิ้งกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “ข้าก็แค่กลัวว่าท่านกำลังฝืนยิ้มอยู่”
ลู่เสี่ยวหนิงกล่าว “เจ้าคิดมากไปแล้ว ใช่ว่าข้าจะไม่เคยทะลวงขั้นแปดเข็ม เพียงแต่ยังไม่มั่นคงพอเท่านั้น”