กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 ปากสุนัขย่อมคายงาช้างออกมาไม่ได้
ลู่เสี่ยวหนิงฮัมเพลงเล็ก ๆ พลางเดินกลับห้องฝึกยุทธ์อย่างอารมณ์ดี พอเดินถึงหน้าประตู ก็เห็นเฉินจื่อหยางนั่งไขว่ห้างสบาย ๆ บนเก้าอี้ลอยฟ้าใต้ระเบียง อ่านหนังสืออยู่
“เฉินจื่อหยาง ขยันเสียจริงนะ?” ลู่เสี่ยวหนิงทักเขา
เฉินจื่อหยางเงยหน้าขึ้น แล้วบุ้ยใบ้ไปทางข้างใน สีหน้าไร้หนทาง
ลู่เสี่ยวหนิงถามเสียงเบา “ข้างในเกิดอะไรขึ้นอีกเล่า?”
“เจ้าเข้าไปดูเองก็รู้” เฉินจื่อหยางตอบเสียงเบาเช่นกัน