กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 หมาป่าเนรคุณ
วาจานี้ช่างทิ่มแทงจิตใจยิ่งนัก
สีหน้าลู่ฟางฮวาเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบคุกเข่าลงกับพื้นแล้วกล่าวด้วยความหวาดหวั่นว่า “ท่านย่า หลานไม่เคยมีความคิดอกตัญญูเช่นนี้เลย ท่านย่ากล่าวหาหลานเช่นนี้ ทำให้หลานละอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”
ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียงเย็นชา “เอาล่ะ ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าข้า หากเจ้ากตัญญูจริง ต่อไปก็อย่ามาเดินวนเวียนให้ข้าเห็นอีก พอเห็นเจ้า ข้าก็อดนึกถึงท่านลุงฝ่ายมารดาผู้ยิ่งใหญ่ของเจ้าไม่ได้”