กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 แต่งไม่ออกก็แต่งกับข้า
ลู่เสี่ยวหนิงเรียกตู้รั่วเข้ามา สั่งให้นางไปล้างและหั่นลูกท้อ แล้วให้ยกน้ำร้อนมาอีกกา ก่อนจะชงชาหลงจิ่งยอดเขาสือเฟิงให้หวงฝู่เส้าเย่ด้วยตนเอง
กลิ่นหอมสดชื่นราวกล้วยไม้ชวนให้จิตใจปลอดโปร่ง ลู่เสี่ยวหนิงมองน้ำชาสีเขียวใสกระจ่างแล้วเอ่ยชมว่า “ได้ยินว่าในใต้หล้า ชาหลงจิ่งคือชาชั้นเลิศ ชาหลงจิ่งชั้นยอดอยู่ที่ยอดเขาสือเฟิง สมคำร่ำลือจริง ๆ แค่ได้ดมกลิ่นหอมของชาก็แทบเมามายแล้ว”