กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 ไม้เด่นกลางไพร
ฮ่องเต้กำลังทรงรำคาญพระทัยอยู่ จึงตรัสว่า “ให้เขากลับไปก่อน”
ขันทีเกาเตือนอย่างระมัดระวังว่า “ฝ่าบาท เป็นพระองค์ที่รับสั่งให้ใต้เท้ากู้มา เรื่องการประเมินพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ข่มความกระสับกระส่ายในพระทัย แล้วตรัสกับหวงฝู่เส้าเย่ว่า “ประเดี๋ยวเจ้าอย่าพูดอะไร”
ตอนนี้ลู่เสี่ยวหนิงแทบจะเป็นแก้วตาดวงใจของใต้เท้ากู้แล้ว หากใต้เท้ากู้รู้ว่ามีคนคิดจะทำให้แขนของลู่เสี่ยวหนิงพิการ คงไม่กระโดดโลดเต้น ร้องห่มร้องไห้มาฟ้องพระองค์หรอกหรือ
หวงฝู่เส้าเย่รับคำอย่างนอบน้อมว่า “พ่ะย่ะค่ะ” แล้วถอยไปยืนด้านข้าง
ในใจคิดว่า ท่านผู้เฒ่ากลัวใต้เท้ากู้รู้แล้วจะไม่ยอมรามือ มาหาเรื่องพระองค์สินะ น่าเสียดายที่ใต้เท้ากู้รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ยามนี้จึงมาหาเรื่องถึงที่