กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 181 ต้นเหตุเป็นเช่นนี้
จ้าวอิ๋นเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมา ที่แท้เส้าเย่ก็อดรนทนไม่ไหว เตรียมลงมือก่อนเองแล้ว เช่นนั้นเขาต้องให้ความร่วมมือสิ จ้าวอิ๋นเฉิงหัวเราะหึ ๆ “เข้าใจแล้ว ลู่เสี่ยวหนิงฝากเจ้าแล้วกัน จำไว้เล่า สตรีต้องเอาใจ พูดจาไพเราะให้มาก อย่าเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึง…”
“พอแล้ว ๆ ยังต้องให้เจ้าสอนอีกหรือ?” หวงฝู่เส้าเย่ไล่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ ยังพูดอีกว่าลู่เสี่ยวหนิงฝากเขาแล้ว ฟังราวกับลู่เสี่ยวหนิงเคยเป็นของเขามาก่อนอย่างไรอย่างนั้น ชวนให้ไม่สบอารมณ์
จ้าวอิ๋นเฉิงกลอกตาเงียบ ๆ: ช่วยไม่ได้ ก็ต้องสอนสิ ชาตินี้เจ้ายังไม่เคยเอาใจใครเลยกระมัง!