กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 175 สามีของสหายห้ามแย่งชิง
ลู่เสี่ยวหนิงวิ่งพรวดออกจากจวนหวงฝู่เส้าเย่ นางอยากเรียกรถม้าสักคันแต่กลับเรียกไม่ได้ จึงได้แต่เดินกลับบ้าน
ระยะทางค่อนข้างไกล ทว่าลู่เสี่ยวหนิงไม่ได้คิดว่าไกลหรือไม่ ในใจว้าวุ่นสับสน สมองราวกับยัดปุยนุ่นไว้ก้อนหนึ่ง
นางรู้ว่าวันนี้นางงี่เง่าไปเอง ไม่ควรเป็นเช่นนี้ แต่ก็ห้ามใจตนเองไม่ได้
หลายวันแรกที่นางโกรธก็เพราะเขาพูดแล้วไม่รักษาคำ นัดพบกันวันรุ่งขึ้นไว้แล้วมิใช่หรือ? ผีผาที่รับปากไว้เล่า? ที่จริงจะกินผีผาหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ประเด็นอยู่ที่คำมั่นของเขา
ภายหลังเมื่อรู้ว่าเขาไปหยางโจวจับคน นางก็คลายใจลงได้ ทว่าข่าวที่โต้วโค่วนำกลับมาเมื่อวันก่อนทำให้นางรู้สึกอึดอัดใจนัก